Kardus Tulisan Kang Achay

             Kuring kakara balik ti kampus. Teu jauh ti éta patempatan kosan kuring memang aya kampus, didinya kuring kuliah. Kuliah ngaranna mah kuring téh. Ari jurusan anu jadi pilihan kuring nyaéta Élmu Pamaréntahan. Ceuk nu awam mah asa ku gagah ceunah majarkeun téh calon ménak, bisa nyalon jadi bupati sagala. Padahal ceuk anu ngarti mah, éta jurusan téh teu ngajanjikeun. Sok komo éta universitas tempat kuring nyungcruk élmu téh lain negeri alias swasta téa. Padahal ku jaman kiwari nu ngarana sarjana téh geus pabalatak boh ti universitas negeri boh ti swasta. Ceuk kuring sok mindeng ngagerentes dina haté, nya rék jadi naon ari kuring sanggeus lulus engké. Ah, tapi percaya waé kana rejeki ti Alloh.             Barang gék diuk dina didipanan di téras hareup kaangseu aya anu rada anéh kana pangambung. Ah teu dipaliré, ari sugan téh bau kaos kaki waé da kuring sadar geus ampir samingguna teu ...

Lulus sarjana téh lain jadi leungit kapusing, lain béak karuwet. Geus lulus jadi sarjana élmu pamaréntahan téh kuring bet nambahan karingrang na haté. Geus puguh ari keur kuliah mah, komo keur nyusun nu ngaranna skripsi. Pusing kaliwat naker. Méh unggal peuting diuk dina hareupeun komputer téh, menerkeun naskah skripsi meunang nyorétan dosén pembimbing. Aya ku édas éta dosén, teu kireum-kireum nyorétan skripsi kuring. Nepi ka aya nu hiji bab dicorét kabéh. Kabina-bina.             Tapi wajar éta mah. Heueuh geus puguh da ari mangsa harita mah waktuna élmu panemu nu diulik dalapan seméster téh diuji. Saréréa oge nu geus sarjana mah ngalaman meureun. Enya meureun, da geuning ayeuna mah gampang di sawatara kampus mah hayang meunang és-hiji téh. Enya Sarjana maksud teh. Aya nu kuliahna kakara minggu kamari langsung milu wisuda minggu hareup. Aneh.             Tapi nu mat...